Fucking happy

Gisteravond zei ik nog tegen iemand hoe mooi mijn werk is… maar ook hoeveel energie het soms kost.
Mensen meenemen in processen. In verdriet. In trauma. In patronen waar ze soms al jaren in vastzitten. Het vraagt aandacht, voelen, aanwezig zijn. Echt aanwezig zijn. Maar tegelijkertijd… is dát ook precies waarom ik dit werk zo graag doe. Omdat je soms van dichtbij mag meemaken hoe iemand langzaam weer anders naar zichzelf gaat kijken. Hoe iemand stapjes zet die eerst onmogelijk leken. Hoe er weer zachtheid ontstaat. Rust. Vertrouwen.

Een paar maanden geleden rondde ik een traject af met iemand. En eerlijk… ik was zo trots op haar. Trots op de weg die ze had afgelegd. Op hoe anders ze met dingen omging. Hoe ze zichzelf serieuzer begon te nemen. Hoe ze keuzes durfde te maken die beter bij haar pasten. Alsof ze echt een andere weg was ingeslagen. Toen we de laatste sessie afsloten, gaf ze me nog een dikke knuffel bij de deur. Ik zei tegen haar: “Je mag altijd komen als er wat is.” En zij zei heel rustig: “Ja… dat weet ik.” En vlak voordat ze wegliep kreeg ik een knuffel en in die knuffel voelde ik de emotie.  Met een kleine snik in haar stem liep ze de deur uit.

En dan vanochtend… Heel vroeg wakker. De vogeltjes fluiten. Het zonnetje schijnt al voorzichtig naar binnen. Voor mij begint ook weer een nieuwe fase binnenkort. Een nieuwe plek. Nieuwe energie. En dan zie ik een berichtje op mijn telefoon. Een foto. Nieuwsgierig open ik het berichtje.

Een foto van een zwangerschapstest. “ Kijk… je ziet een tweede streepje.” En ik voelde meteen emotie. Want dit was haar wens. Zo ontzettend graag moeder willen worden.
En ook dat verdriet kwam regelmatig voorbij tijdens onze gesprekken. Dat stille verdriet dat soms onder alles door loopt. En misschien raakte het me ook extra omdat ik van vroeger weet hoe dat voelt. Dat verlangen. Dat hopen. Dat wachten.

Dus ja… soms word ik gewoon fucking happy wakker. Niet omdat ik iemands leven “heb opgelost”. Zo werkt het niet. Mensen doen uiteindelijk zélf het werk. Zélf de stappen. Maar wel omdat ik soms een stukje mee mag lopen op zo’n belangrijke weg van iemand. En dat blijft bijzonder. Iedere keer weer.

Lieve D, sommige wensen voel je tot diep vanbinnen… en deze was er zo één. 🤍