Dankbaarheid zit in kleine keuzes
Echte dankbaarheid ontstaat in kleine momenten waarop je bewust merkt wat er al wél is. Niet groots, niet ingewikkeld, maar eenvoudig en eerlijk.
Dankbaar zijn vraagt geen grote veranderingen. Het begint bij aandacht: bij zien wat je raakt, wat je goed doet, en wat waarde heeft in je dagelijkse leven.

Kleine keuzes die verschil maken

• Sta stil bij wat je energie geeft of je raakt.
• Doe iets kleins dat betekenis heeft voor jezelf of voor iemand anders.
• Neem tijd om te voelen wat voor jou waardevol is.
• Zoek momenten van rust of eenvoud, waarin je kunt beseffen wat er al is.

Dit zijn praktische stappen. Ze helpen omdat ze je blik verschuiven van wat ontbreekt naar wat aanwezig is. Als je dit bewust oefent, ervaar je vaker rust, verbinding en meer veerkracht in het dagelijkse leven.

Waarom dankbaarheid ertoe doet
Dankbaarheid is geen zweverig concept. Onderzoek laat zien dat het invloed heeft op hoe je je voelt, hoe je omgaat met stress en hoe snel je herstelt. Het maakt je aandacht scherper en je lichaam rustiger. Het is geen luxe. Het is een vorm van gezonde zelfzorg.

De kracht van kennis én menselijkheid
De toekomst van gezondheid ligt niet alleen in meten, behandelen of oplossen. Ze ligt ook in het gesprek over wat iemand waardeert, wat goed gaat, en welke momenten licht geven in een dag. Die combinatie feiten én menselijkheid zorgt voor meer verdieping in begeleiding en zorg.
Dankbaarheid is iets wat we kunnen trainen, net zoals ademhaling of bewustzijn. Het helpt ons om stil te staan bij wat er al is, en om open te blijven voor wat komt.

Ik merk zelf hoe waardevol het is om dit regelmatig te oefenen.
Ik ben dankbaar voor de mogelijkheden die op mijn pad komen zowel privé als in mijn werk. Voor de mensen die ik mag begeleiden, voor de stappen die ik zelf zet, en voor alles wat zich soms onverwacht aandient. Het herinnert me eraan hoe belangrijk het is om te blijven zien wat er is in plaats van alleen wat er moet.

Dankbaarheid hoort bij het dagelijks leven
Niet als iets extra’s, maar als een eenvoudige manier om jezelf te gronden, te vertragen en weer helder te kijken naar wat belangrijk is.

En soms begint dat gewoon met één vraag: Waar ben ik in het nu dankbaar voor.

In mijn praktijk probeer ik iemand mee te geven: je hebt geen keuze in wat je overkomt, maar je hebt wel een keuze in hoe je ermee omgaat. Op 3 maart 2025 kwam Anita in Wons voor een intake. Een prachtige dame met lang blond haar, een jonge moeder, die vertelde dat ze ongeneeslijk ziek was. Haar vraag aan mij was: kan je mij helpen om op een waardige en positieve wijze om te gaan met mijn situatie? Ik wil niet bang zijn.

We hebben gesproken over dat de kanker een deel van je was, maar dat je ook moeder bent, een dochter, partner en nog zoveel meer dan alleen de kanker. Dat niet de omgeving voor jou kon beslissen hoe je je voelde of de keuze maakte om er wel of niet over te praten, maar dat jij degene bent die daar een keuze in mag maken. Maar ook dat je mag huilen en kwetsbaar mag zijn.

Tijdens de sessies was ik vaak onder de indruk van hoe je met je situatie omging. Je vertelde een keer dat je met je partner en zoontje op het strand liep en dat jullie aan het genieten waren van het zonnetje en van elkaar. Er kwamen mensen aangelopen die, toen ze jou zagen, direct zeiden: oh, wat is het toch vreselijk voor je en hoe gaat het met je? Je bedacht je niet, maar zei met een glimlach: wat is het vandaag een mooie dag en wat is het zonnetje lekker hè? Je hebt niet gewacht op een antwoord, maar je verder gericht op je gezinnetje. Je vertelde het aan mij met een glimlach om je mond, want je zei ''ik voelde mij gelukkig en maakte de keuze om dat op dat moment te mogen blijven.''

In juni heb je samen met je moeder meegedaan aan een ademceremonie. Dit na overleg met de specialisten, want je had net weer een medische ingreep gehad. Vlak daarvoor gaf je tijdens een sessie aan dat je het toch wel spannend vond. Ik heb je toen zachtjes laten ademen om je alvast wat te laten voelen wat de adem voor je kon betekenen. Na een paar minuten zag ik een mooie, zachte glimlach om je lippen en je zei ''ik heb mij in maanden niet zo gevoeld als nu.'' Die glimlach ga ik nooit meer vergeten.

Op de ademavond hield ik je goed in de gaten. Ik had een dubbel matje voor je neergelegd, want door de pijn kon je niet te lang liggen. Tijdens het ademen lagen je handen daar waar de kanker zich aan het verspreiden was. Toen je samen met je moeder aan het eind van de avond naar huis ging, hoefde ik niet te vragen hoe het was geweest. Je moeder pakte mijn handen beet en bedankte mij. Van jou kreeg ik een knuffel en de blik in je ogen vertelde alles.

Op 3 augustus 2025 ben je overleden. Na je overlijden nam je vader contact met mij op en vertelde dat ik veel voor je heb betekend. Maar lieve Anita, jouw mooie glimlach ga ik nooit vergeten. Die prachtige, warme glimlach is in mijn geheugen gegrift en maakt dat ik dankbaar ben voor dat wat ik kan doen voor anderen. Rust zacht. 🤍

- Liefs Sheela

Al maanden keek ze ernaar uit, en vorige week was het zover. Samen met mijn dochter heb ik een tattoo laten zetten met een bijzondere betekenis. Ik heb meerdere tattoos, en allemaal hebben ze een betekenis waardoor ze waardevol zijn. Maar deze is op meerdere manieren heel speciaal.

Manou kwam met het idee: “Ik zou graag de woordjes ‘Alleen van mij’ willen laten tatoeëren.”
Alleen van mij zijn de laatste drie woorden van het nummer Oceaan van Racoon. Een prachtig nummer dat werd gedraaid tijdens de afscheidsdienst van mijn vader.

Ik had nog een handgeschreven receptenboekje van mijn vader, en we hebben het op een heel gave manier kunnen laten tatoeëren in zijn handschrift. Maar ook de betekenis van de woorden Alleen van mij op onze huid maakt het speciaal: zelfliefde, trots mogen zijn op wie je bent.

En dit voor altijd mogen vastleggen met mijn eigen dochter… Niet uit te leggen wat dit voor mij betekent. ❤️

In de afgelopen jaren heb ik veel interessante dingen geleerd en daar veel profijt van in mijn praktijk.
Een NLP-opleiding, omdat ik tegen mijn eigen overtuigingen en patronen aanliep, vooral in mijn werk.
Een systemische opleiding, omdat ik verstrikt raakte in mijn eigen systemische pijn.

Zo ben ik ooit een ademdag gaan doen, omdat ik vroeger zelf veel last had van hyperventilatie.
Waar ik vroeger mijn bedenkingen had bij EMDR door persoonlijke ervaringen, ben ik de basisopleiding gaan doen om er meer over te weten te komen.

En waar ik eigenlijk echt helemaal niks van moest hebben, was al dat "zweverige" gebeuren zoals kruiden, cacao, laat staan paddenstoelen. Maar ja, koffie en thee zijn toch ook "planten", dus waarom niet andere planten als ze zoveel kunnen bijdragen aan verwerking? Nieuwsgierig wat het voor mij zou doen, heb ik mij toch maar aangemeld voor verschillende trainingen. Maar al deze zaken zijn nu wie ik ben in mijn praktijk. De persoonlijke ervaringen en de mix van dit alles die ik kan inzetten, maken wie ik ben.

NLP heeft ervoor gezorgd dat ik mijn patronen en overtuigingen kon zien en vooral in mijn werk andere keuzes mocht maken. Systemisch kijken heeft mij inzichten gegeven waardoor ik soms met verdriet, maar ook zeker met trots kan kijken naar mijn systeem, dat ik heb mogen doorbreken.
De adem heeft mij de kracht gegeven om bewust te voelen en op een dieper, onbewust niveau te verwerken en weer in beweging te komen.

En dan al dat andere, soms bijna te typeren als zweverig gebeuren: wat kan dat heerlijk zacht en ontspannen net dat inzicht of gevoel geven waar je op dat moment even aan toe bent.

Dit is wie ik nu ben en wie ik kan zijn voor de ander.

Liefs,

Sheela

Ik ben op schier en waar ik normaal de rust daar vind, word ik nu erg getriggerd.

Ik vind het vaak erg fijn om alleen te zijn, maar nu voel ik onrust, verdriet en wat geïrriteerdheid.

Over een paar uurtjes komt mijn gezin en ik kijk er naar uit. Naar de gezelligheid en het samen zijn, maar het leidt me ook af van dat wat er ook is. Dus eigenlijk wil ik me laten afleiden, maar misschien is het goed om te voelen.

Ik word getriggerd door oude gevoelens. Oude pijn en angst. Pijn als dochter zijnde. En van de jonge Sheela die 16 was, en op dat moment bang was en het niet durfde te vertellen. De jonge Sheela die zich nog nooit zo alleen had gevoeld. Ik ben een heel stuk gaan lopen in de regen. Deze keer niet met de zon op mijn gezicht, maar regen gemengd met tranen. Want wat doet het pijn als ik haar voel. Maar ze mag er nu zijn, want deze jonge Sheela is ook een deel van mij.

Ik voel haar, zie haar, hoor haar….

Anouk, bedankt voor je muziek

Sinds een aantal jaren ben ik ademcoach. Het ademen is zo krachtig. Of het nu gaat om trauma's, PTSS, een burn-out of systemisch coachen, ik ben dankbaar en onder de indruk wat de adem voor iemand kan betekenen. Maar hoe mooi de adem ook is, het is belangrijk dat je naar iemand toe gaat die weet waar hij/zij het over heeft. En ook belangrijk dat daar waar geademd wordt, de ruimte oké voelt en vertrouwd en veilig is om te ademen. Maar ook de muziek is op dat moment een belangrijke tool. Uren ben ik bezig geweest op Spotify om playlists samen te stellen die passen bij de ademsessies.

En daar komt Anouk in beeld. Spring On A Winter's Day. De melodie, Anouk haar stem, maar ook de tekst. Elke keer zo mooi om te zien wat dit nummer doet met iemand die aan het ademen is.

Wat ons leven vandaag ook zal brengen
We kunnen altijd lente hebben, zelfs op een winterdag
Maak het verleden ongedaan met zon en licht

Gisteravond was ik aanwezig bij haar concert. Wat een top wijf.. ja, van Anouk mag je dat zeggen. Ze was helemaal kapot van de 2 avonden daarvoor, had last van haar astma en toch zette ze de hele Ziggo dome op zijn kop. Wat een stem en wat nam ze ons intens mee in de achtergrond van haar nummers. Een vrouw, een moeder, een dochter, een gekwetst deel, een ex, een trauma deel en natuurlijk de vrouw wie ze nu is. Ik ben fan van Anouk!

Anouk. Ik ben je zo dankbaar voor je prachtige muziek. Ik bedank je als vrouw, dochter, moeder, trauma deel, ademcoach en zoveel delen meer die worden geraakt door jouw teksten en muziek.

Al 12,5 jaar zelfstandig

Dankbaarheid

Ik ben trots en dankbaar voor wat ik in die 12,5 jaar heb bereikt en hoe ik mijzelf heb ontwikkeld. Waarbij ik mij de eerste paar jaar alleen nog richtte op HRM, maar in de loop van de jaren steeds meer de keuze heb gemaakt om mij te richten op coaching. Want daar haal ik energie uit. Op het heerlijke nuchtere en kritische NLP, het dankbare en magische systemisch coachen, de zachte kracht van het ademen en het loslaten en verder kunnen door EMDR. Dit alles heeft ervoor gezorgd dat ik ben uitgegroeid tot de Sheela die ik nu ben.

En om zoiets te vieren, wil ik mezelf een cadeau geven. Maar wat geef je dan aan jezelf? Daar hoef ik eigenlijk helemaal niet lang over na te denken. Want het is ondertussen ongeveer 8 jaar geleden dat ik ben begonnen met coachen, en regelmatig betrap ik mezelf erop dat ik benieuwd ben hoe het met mijn oud-cliënten gaat. Maar ja, is het professioneel om daar zomaar naar te vragen?

Dus ik heb jou nodig!

Professioneel of niet, ik ga het toch gewoon doen! Ik ga iedereen, wie ik weet te achterhalen dan, vragen hoe het met hem of haar gaat. Wat is er in al die jaren gebeurd? Is die ene cliënt eindelijk vader geworden? Heeft die andere cliënt na het overlijden van zijn vrouw weer een nieuwe liefde gevonden? En die andere cliënt die voor een belangrijke keuze stond, welke keuze is er uiteindelijk gemaakt? Natuurlijk ligt de keus uiteindelijk bij de persoon of diegene zijn verhaal met mij wilt delen. Dat mag iedereen zelf bepalen, maar de voorpret en het bedenken hoe het met diegene gaat, dat is voor mij al een cadeautje.

Dus lees je nou als oud-cliënt, dan ben ik benieuwd naar jou! Ik vraag jou om je verhaal met mij te delen en/of een fijn gesprek met mij aan te gaan. Dit mag telefonisch, via de mail, of liever anoniem via de post, alles mag. Ik zie het graag tegemoet.

– Sheela –

Van strijd naar zelfliefde

Ik ben ooit met een coachingsopleiding begonnen omdat ik in beweging moest komen. Ik zat niet lekker in mijn vel, had last van mijn gedachten en ervaarde af en toe hyperventilatie. Destijds dacht ik dat de opleiding vooral zou bijdragen aan mijn zakelijke ontwikkeling. Dat is zeker gebeurd, maar vooral op persoonlijk vlak ben ik in beweging gekomen.

Bij jezelf beginnen is de eerste stap naar verandering. Was het makkelijk om in beweging te komen en keuzes te maken? Nee, zeer zeker niet. Ik heb afscheid genomen van beperkende overtuigingen, het constante gevoel dat wat anderen willen belangrijker is, de stress, en de voortdurende spanning in mijn lichaam. Er zijn nog meer zaken die ik kan noemen. Maar ik heb ook bewust afscheid genomen van sommige mensen en situaties.

Mensen die leven vanuit oordelen over anderen, die (vanuit het systeem) strijden of proberen je te verleiden om iets te doen wat niet goed voelt. Soms was ik trots op mezelf, maar ik voelde ook verdriet, onmacht, boosheid, en twijfel.

Ben ik nu perfect en voel ik me altijd oké? Nee, zeker niet. Het leven is als eb en vloed, maar je hebt de keuze hoe je hiermee omgaat. Als je dat voelt en bewustere keuzes mag maken, dat vormt wie je bent en hoe je je voelt.

Ik ben Sheela. Ik hou van mezelf, ik accepteer mezelf precies zoals ik ben.

Onvergetelijke momenten en het hart van Harmony House

Onlangs ben ik teruggekeerd uit het kleurrijke India, waar ik me volledig overgaf aan een reis die ik bewust geen vakantie noem, maar eerder een diepgaande ervaring. Mijn eerste dagen werden overschaduwd door herinneringen aan mijn reis naar India in 2002 met mijn vader, waarbij armoede en onveiligheid mijn indrukken kleurden. Twijfels over een terugkeer waren er genoeg, maar ik ben blij dat ik mijn eigen instinct volgde en India dit keer met open armen kon verwelkomen.

Ondanks mijn terughoudendheid heb ik mijzelf de ruimte gegeven om India opnieuw te ontdekken en er volop van te genieten. De tegenstellingen tussen arm en rijk, de hectische verkeerssituaties, de uitbundige kleuren, het kenmerkende "wiebelen" van hoofden en de overweldigende dankbaarheid en gastvrijheid hebben diepe indrukken bij me achtergelaten. Het is moeilijk om één specifiek element aan te wijzen dat de meeste indruk maakte. De ashram, ontmoetingen met Neema en haar gezin, de levendige kleuren, de smaken van het lokale eten, het zijn allemaal bouwstenen van kostbare herinneringen die samen een unieke ervaring vormden.

Een van de meest indrukwekkende dagen was ons bezoek aan Harmony House. De vreugde van de kinderen die daar onderwijs krijgen, dagelijks maaltijden ontvangen en medische zorg indien nodig, heeft diepe indruk op me gemaakt. Een deel van de ingezamelde fondsen heeft bijgedragen aan het voorzien van schoon water in de sloppenwijken, waar schoon water eerder een luxe dan een vanzelfsprekendheid is.

Na ons bezoek aan Harmony House kon ik niet stoppen met denken aan één meisje in het bijzonder, haar naam is Ishita. Haar glimlach bleef in mijn gedachten hangen. Na het delen van haar foto met Harmony House kwam ik erachter wie ze was en wat haar verhaal was. Trots en dankbaar ondersteun ik Ishita nu maandelijks financieel, waardoor ze keuzes kan maken voor haar toekomst. Harmony House zal altijd een speciale plaats in mijn hart hebben, dankzij de onvergetelijke ervaringen en de mogelijkheid om bij te dragen aan het leven van kinderen zoals Ishita. Mijn reis naar India ontwikkelde zich van terughoudendheid naar een diepgaande connectie met het land en zijn prachtige mensen.

Ik wil graag iedereen bedanken die heeft bijgedragen aan Harmony House. Jullie donaties hebben niet alleen de kinderen in Harmony House blij gemaakt, maar hebben ook echt geholpen bij het zorgen voor schoon water in de sloppenwijken. Dank jullie wel uit de grond van mijn hart!

– Sheela –

Iets echt kunnen betekenen

In 2011 nam ik de beslissing om ontslag te nemen bij mijn toenmalige werk en als zelfstandig van start te gaan. Een goede vriend heeft mij tijdens mijn opstart-fase gevraagd of ik hun wilde helpen met een aantal HRM zaken. Super spannend! Mijn 1e klant als zelfstandige... Ook al ben ik een aantal jaren "officieel" gestopt als zelfstandig HRM-er, blijf ik voor dit mooie bedrijf, Webwijs, graag een uitzondering maken. Mijn 1e HRM-klant en uiteindelijk ook nog steeds mijn vaste HRM-klant.

Waarom? Omdat Webwijs een speciaal plekje in mijn hart heeft. Een prachtig bedrijf met karakter waar ze voor staan, wie ze zijn en natuurlijk heeft Webwijs de meest leuke personeelsuitjes. Maar dat niet alleen. Als je een keer ziek bent, langdurig uit de running bent of op een mooie verre reis gaat ze met een klein gebaar laten weten dat ze aan je denken. En ze zijn gek op gekkies.

Maar wat heeft Webwijs nu te maken met de verre reis die ik ga maken? Mijn vader heeft zijn roots in India. En in 2002 ben ik samen met mijn vader op reis geweest naar dit bijzondere land. Een bezoek aan familie, sightseeing natuurlijk, maar we hebben ook veel inkopen gedaan voor P&S Indian Warehouse, de toko die mijn vader had op Schiermonnikoog. Zelfs hebben we een aantal jaren een onlineversie gehad van zijn toko, natuurlijk weer ondersteund door Webwijs...

India is een fascinerend land, maar wat mij het meeste is bijgebleven, is de enorme armoede. De afgelopen jaren hebben familie en kennissen regelmatig de vraag gesteld ''Wanneer kom je weer een keer terug naar India?''. Afgelopen januari werd mij weer de vraag gesteld om naar India te reizen. Met het overlijden van mijn vader in 2013 in mijn achterhoofd heb ik deze keer JA gezegd. In oktober ga ik samen met mijn man dan echt terug naar India. Tijdens alle voorbereidingen voor onze reis werd het voor mij duidelijk dat ik meer wilde doen. Niet alleen familie bezoeken, vrienden zien en sightseeing, maar daar ook echt iets kunnen betekenen.

Neema was vroeger de inkoopster van mijn vader en in 2002 hebben we tijd met Neema en haar gezin doorgebracht. Neema haar dochter Meghna werkt vanaf 2009 bij Harmony House. Ik volg hun al jaren en ben onder de indruk wat het Harmony House allemaal doet voor straatkinderen als het gaat om voeding, onderwijs en gezondheidszorg. Bewonderingswaardig! In oktober ga ik samen met Meghna 2 locaties van het Harmony House bezoeken. De directie van Webwijs, Boyd en Nico, hoorden dit en gaven toen aan om op de site aandacht te besteden aan mijn reis en het bezoek aan het Harmony House. Top idee! Een aantal weken geleden, na een directie overleg, hadden Boyd en Nico nog iets wat ze mij wilden vertellen. Ze vertelden mij dat ze het feest van hun 10-jarig bestaan een Harmony House tintje wilden geven. Geen cadeaus, geen geld, maar een donatie voor Harmony House. Hoe gaaf is dat! We hebben naar aanloop van het 10-jarig bestaan en op het feest een enorm bedrag in kunnen zamelen, met nog een verassing! Webwijs heeft het bedrag verhoogd naar 3000,- euro. Ja, dan ben je stil. Boyd, Nico en alle andere gekkies bij Webwijs dank uit heel mijn hart.

Nieuwsgierig waar ik naar toe ga in oktober en wil je ook een donatie doen? Kijk eens op de site:
Harmony House in India

- Sheela -

Mijn vader

Mijn vader was een politieman en is opgegroeid in een gezin van een bepaalde status. Het was een trotse man die zich vasthield aan zijn eigen normen en waarden en soms te vasthoudend was aan zijn eigen waarheid. Ik lijk op hem... en ja daar ben ik trots op. Maar in mijn opvoeding heb ik ook geleerd om veel te moeten.

Moeten is een standaardwoord geworden, maar oh wat heeft ons onbewuste toch een hekel aan dat woord. Hoe vervelend vond je het vroeger als puber dat je iets moet, of hoe vervelend is het als een collega zegt dat je iets moet doen. Maar let er zelf ook maar eens op hoeveel je zelf moet.

Dit moeten van een ander, maar vooral het moeten van onszelf, zet ons vast. Het zet ons aan tot denken en tot het vasthouden van patronen en overtuigingen.

Ik heb een tijdje geleden een screenshot genomen van onderstaande zinnetjes. Te mooi om niet te delen.

Als niets meer moet, is dat ont-moeten.
Als niets meer moet, mag ik er zijn.
Als niets meer moet, is alles mogelijk.

Mag ik je uitdagen om eens te letten op het woord moet. Moet van een ander, maar vooral wanneer je zelf moet zegt. Voel wat voor soort moet het is en voel wat het voor je doet!

Ik ben nieuwsgierig wat dit inzicht met je doet! Laat je het mij weten?

– Sheela –