“Soms word ik gewoon fucking happy wakker.”
Gisteravond zei ik nog tegen iemand hoe mooi mijn werk is… maar ook hoeveel energie het soms kost.
Mensen meenemen in processen. In verdriet. In trauma. In patronen waar ze soms al jaren in vastzitten. Het vraagt aandacht, voelen, aanwezig zijn. Echt aanwezig zijn. Maar tegelijkertijd… is dát ook precies waarom ik dit werk zo graag doe. Omdat je soms van dichtbij mag meemaken hoe iemand langzaam weer anders naar zichzelf gaat kijken. Hoe iemand stapjes zet die eerst onmogelijk leken. Hoe er weer zachtheid ontstaat. Rust. Vertrouwen.
Mensen meenemen in processen. In verdriet. In trauma. In patronen waar ze soms al jaren in vastzitten. Het vraagt aandacht, voelen, aanwezig zijn. Echt aanwezig zijn. Maar tegelijkertijd… is dát ook precies waarom ik dit werk zo graag doe. Omdat je soms van dichtbij mag meemaken hoe iemand langzaam weer anders naar zichzelf gaat kijken. Hoe iemand stapjes zet die eerst onmogelijk leken. Hoe er weer zachtheid ontstaat. Rust. Vertrouwen.
Een paar maanden geleden rondde ik een traject af met iemand. En eerlijk… ik was zo trots op haar. Trots op de weg die ze had afgelegd. Op hoe anders ze met dingen omging. Hoe ze zichzelf serieuzer begon te nemen. Hoe ze keuzes durfde te maken die beter bij haar pasten. Alsof ze echt een andere weg was ingeslagen. Toen we de laatste sessie afsloten, gaf ze me nog een dikke knuffel bij de deur. Ik zei tegen haar: “Je mag altijd komen als er wat is.” En zij zei heel rustig: “Ja… dat weet ik.” En vlak voordat ze wegliep kreeg ik een knuffel en in die knuffel voelde ik de emotie. Met een kleine snik in haar stem liep ze de deur uit.
En dan vanochtend… Heel vroeg wakker. De vogeltjes fluiten. Het zonnetje schijnt al voorzichtig naar binnen. Voor mij begint ook weer een nieuwe fase binnenkort. Een nieuwe plek. Nieuwe energie. En dan zie ik een berichtje op mijn telefoon. Een foto. Nieuwsgierig open ik het berichtje.
Een foto van een zwangerschapstest. “ Kijk… je ziet een tweede streepje.” En ik voelde meteen emotie. Want dit was haar wens. Zo ontzettend graag moeder willen worden.
En ook dat verdriet kwam regelmatig voorbij tijdens onze gesprekken. Dat stille verdriet dat soms onder alles door loopt. En misschien raakte het me ook extra omdat ik van vroeger weet hoe dat voelt. Dat verlangen. Dat hopen. Dat wachten.
En ook dat verdriet kwam regelmatig voorbij tijdens onze gesprekken. Dat stille verdriet dat soms onder alles door loopt. En misschien raakte het me ook extra omdat ik van vroeger weet hoe dat voelt. Dat verlangen. Dat hopen. Dat wachten.
Dus ja… soms word ik gewoon fucking happy wakker. Niet omdat ik iemands leven “heb opgelost”. Zo werkt het niet. Mensen doen uiteindelijk zélf het werk. Zélf de stappen. Maar wel omdat ik soms een stukje mee mag lopen op zo’n belangrijke weg van iemand. En dat blijft bijzonder. Iedere keer weer.
Lieve D, sommige wensen voel je tot diep vanbinnen… en deze was er zo één. 🤍
Sheela
December: de maand van afronden, loslaten en met zachtheid vooruitkijken.
Er is iets bijzonders aan december. Het is alsof het jaar zelf even wil uitademen. Alsof alles je uitnodigt om te vertragen, stil te staan en te voelen: waar sta ik nu eigenlijk?
Voor mij is december geen maand van haast of “alles nog even afronden”.
Het is juist een maand van zachtheid. Van ruimte maken voor reflectie. Van eerlijk kijken naar wat dit jaar heeft gebracht en wat niet.
Er is iets bijzonders aan december. Het is alsof het jaar zelf even wil uitademen. Alsof alles je uitnodigt om te vertragen, stil te staan en te voelen: waar sta ik nu eigenlijk?
Voor mij is december geen maand van haast of “alles nog even afronden”.
Het is juist een maand van zachtheid. Van ruimte maken voor reflectie. Van eerlijk kijken naar wat dit jaar heeft gebracht en wat niet.
Wanneer ik terugkijk, merk ik dat elk jaar weer een eigen thema heeft. Soms gaat het over groei, soms over loslaten, soms over leren vertrouwen. En eerlijk: er zijn altijd ook dingen die niet gingen zoals ik had gehoopt.
Vanuit systemisch perspectief hoort dat er allemaal bij. Alles wat niet lukte, alles wat niet “af” kwam, maakt net zo goed deel uit van de beweging van dit jaar als wat wél groeide.
Vanuit systemisch perspectief hoort dat er allemaal bij. Alles wat niet lukte, alles wat niet “af” kwam, maakt net zo goed deel uit van de beweging van dit jaar als wat wél groeide.
Terwijl ik het jaar afrond, merk ik dat ik ook langzaam vooruit begin te kijken. Er borrelt iets van verwachting, van nieuwsgierigheid naar wat komen gaat.
Volgend jaar mag ik verder groeien en creëren vanuit ons huis in het bos. Daar ontstaat ruimte om verder te ontwikkelen, te verdiepen en te delen. Het is een beweging van binnen naar buiten: eerst verstillen, dan weer ontvouwen.
Volgend jaar mag ik verder groeien en creëren vanuit ons huis in het bos. Daar ontstaat ruimte om verder te ontwikkelen, te verdiepen en te delen. Het is een beweging van binnen naar buiten: eerst verstillen, dan weer ontvouwen.
Afsluiten met een open hart
December is voor mij de maand om niet meer te “doen”, maar te zijn. Om terug te keren naar rust, dankbaarheid en vertrouwen. Om te ademen in alles wat was en met open handen het nieuwe jaar te verwelkomen. Want elk einde is ook een begin.
Ik wens je een zachte decembermaand, vol helderheid en een open hart.
December is voor mij de maand om niet meer te “doen”, maar te zijn. Om terug te keren naar rust, dankbaarheid en vertrouwen. Om te ademen in alles wat was en met open handen het nieuwe jaar te verwelkomen. Want elk einde is ook een begin.
Ik wens je een zachte decembermaand, vol helderheid en een open hart.
Sheela